اثربخشی معنویت‌درمانی بر تاب‌آوری، تبعیت از درمان و سبک‌های مقابله‌ای در زنان مبتلا به سرطان پستان

نویسندگان
doi
10.82205/fhj.2025/215764
چکیده

زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن در میان زنان است که با پیامدهای روان‌شناختی قابل‌توجهی از جمله کاهش تاب‌آوری، تبعیت پایین از درمان و استفاده از سبک‌های مقابله‌ای ناکارآمد همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت‌درمانی بر تاب‌آوری، تبعیت از درمان و سبک‌های مقابله‌ای در زنان مبتلا به سرطان پستان انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به بیمارستان امام علی (ع) بجنورد در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان، ۳۰ نفر به شیوه هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه معنویت‌درمانی و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش تحت مداخله معنویت‌درمانی در ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای قرار گرفت. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه‌های تاب‌آوری کانر و دیویدسون، تبعیت از درمان موریسکی، و سبک‌های مقابله‌ای اندلر و پارکر بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که معنویت‌درمانی موجب افزایش معنادار تاب‌آوری، بهبود تبعیت از درمان و ارتقاء سبک‌های مقابله‌ای سازگارانه در مقایسه با گروه کنترل گردید (۰٫۰۵>p). نتیجه گیری: معنویت‌درمانی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مؤثر روان‌شناختی در ارتقاء ظرفیت‌های مقابله‌ای و سازگاری روانی زنان مبتلا به سرطان پستان مورد استفاده قرار گیرد.