مقایسه اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری و مداخله مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودپنداره، روابط دلبستگی والد-کودک دانش‌آموزان دارای اختلالات رفتاری

نویسندگان
doi
چکیده

هدف این تحقیق، مقایسه اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری و مداخله مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودپنداره و روابط دلبستگی والد-کودک دانش‌آموزان دارای اختلالات رفتاری بود. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه دانش‌آموزان دختر ۸ تا ۹ ساله مقطع ابتدایی که دارای اختلالات رفتاری هستند و در بازه زمانی مهر تا آذر سال 1404 در مدارس منتخب شهر آمل مشغول به تحصیل‌اند، بودند. حجم نمونه به صورت روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند انتخاب شد و به صورت تصادفی به سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) تقسیم خواهند شد (45 نفر برای هر گروه). ابزارهای تحقیق شامل مقیاس خودپنداره کودکان (الن وی. پیرز و دیل بی. هریس، 1964)، پرسشنامه روابط دلبستگی والدـ کودک (رابرت سی. پیانتا، 1992)، پروتکل مداخله ذهن آگاهی (هوانگ و کرنی، 2015)، و پروتکل بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری (محمد اسماعیل،1387). گروه آزمایش مورد آموزش دو پروتکل درمانی قرار گرفتند اما گروه کنترل، آموزشی را دریافت نکرد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. نتایج تحقیق نشان دادند که بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری و مداخله ذهن آگاهی بر خودپنداره و روابط دلبستگی والدـ کودک اثربخش بوده اند. در کل، چنین استنباط می شود که می توان از بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی رفتاری و مداخله ذهن آگاهی بر خودپنداره و روابط دلبستگی والدـکودک دانش آموزان دارای اختلالات رفتاری استفاده نمود (05/0 p <).