اثربخشی شفقت‌درمانی بر بخشودگی بین‌فردی، خودارزشمندی، تاب‌آوری و خودجرحی در نوجوانان بی/ بد سرپرست

نویسندگان
doi
10.82205/fhj.2026/1207317
چکیده

مقدمه: هدف این پژوهش تعیین اثربخشی شفقت‌درمانی بر بخشودگی بین‌فردی، خودارزشمندی، تاب‌آوری و خود جرحی در نوجوانان بی/ بد سرپرست بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع تحقیقات بنیادی و به لحاظ روش پژوهش از نوع شبه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دختران نوجوان 18-14 سال ساکن مراکز نگهداری تحت حضانت ادارۀ بهزیستی منطقه 5 شهر تهران در سال 1402 بود، از میان 4 مرکز نگهداری از نوجوانان تحت نظارت بهزیستی شهر تهران، 2 مرکز (آشیانۀ علی و مرکز عاطفه‌ها) به ‌صورت در دسترس انتخاب شد و حجم نمونه 30 نفر در نظر گرفته شد، جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه آسیب به خود سانسون و همکاران، مقیاس خودارزشمندی دوستی و حسینی نیا، پرسشنامه بخشودگی احتشام زاده و همکاران و پرسشنامه تاب‌آوری كانر و ديويدسون استفاده شد. در این مطالعه شفقت درمانی براساس مفاهیم گیلبرت در 8 جلسه 120 دقیقه­ای و هفته­اي يك بار اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل کواریانس) استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد شفقت درمانی برخود جرحی در نوجوانان بی/ بد سرپرست تاثیر معناداری با اندازه اثر 36/0 دارد. و شفقت درمانی بر بخشودگی در نوجوانان بی/ بد سرپرست تاثیر معناداری با اندازه اثر 43/0 دارد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که شفقت‌درمانی بر بخشودگی بین‌فردی، خودارزشمندی، تاب‌آوری و خود جرحی در نوجوانان بی/ بد سرپرست تاثیر دارد