مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و روش سهمگذارانه به شیوه گروهی بر آشفتگی زناشویی زنان متقاضی طلاق شهر تهران
نویسندگان
doi
10.82205/fh.2026/1213882چکیده
مقدمه: مرور نظاممند پژوهشها حاکی از این است که امروزه طلاق امری فراگیر شده و یکی از عوامل مهم و تأثیرگذار بر زندگی زناشویی است. از این رو اثربخشی رویکردهای درمانی مرتبط بر متغیرهای همبسته طلاق میتواند کمککننده باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و روش سهمگذارانه به شیوه گروهی بر آشفتگی زناشویی زنان متقاضی طلاق شهر تهران بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی طلاق شهر تهران در سال 1401 بود که تعداد 45 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش درمان میتنی بر پذیرش و تعهد و روش سهمگذارانه به شیوه گروهی و یک گروه گواه گمارده شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه آشفتگی زناشویی (SSMRD) ویسمن و همکاران استفاده شد. پروتکلهای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (8 جلسه 45 دقیقهای هر هفته 1 جلسه) و روش سهمگذارانه به شیوه گروهی (10 جلسه 90 دقیقهای هفتهای 2 جلسه) برای گروههای آزمایش اجرا شد. سپس دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس تکمتغیری (ANCOVA) به کمک نرمافزار SPSS V19 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد هر دو رویکرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و رویکرد سهمگذاری به شیوه گروهی بر آشفتگی زناشویی اثربخش هستند (05/0>P). این در حالی بود که بین دو رویکرد تفاوت معنیداری مشاهده نشد. نتیجهگیری: بر اساس نتایج این پژوهش میتوان گفت، استفاده از روشهای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و به رویکرد سهمگذاری به شیوه گروهی در آشفتگی زناشویی زنان متقاضی طلاق اثربخش بوده و آگاهی متخصصان حوزههای مشاوره، روانشناسی و زوجدرمانگران از این درمانها میتواند جهت کاهش آشفتگی زناشویی کمککننده باشد