مقایسه اثربخشی معنادرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودانتقادی در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز
نویسندگان
doi
چکیده
هدف : هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی معنادرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودانتقادی در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز بود. روش: طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیشآزمون – پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماري شامل کلیه نوجوانان اقدام کننده به خودکشی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز بودند؛ حجم نمونه 45 نفر بودند که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش(30 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار: ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: مقیاس احساس تنهایی دیتوماسو و همکاران (2004) و خودانتقادی تامپسون و زوروف (2004) و مداخله به روشهای معنادرمانی (رحیمی ،1400) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد(هیز،1999) بودند. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از نرم افزار26spss استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد هر دو درمان معنادرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودانتقادی در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز موثر بوده است. نتیجه گیری: هر دو رویکرد معنا درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش احساس تنهایی و خودانتقادی نوجوانان اقدامکننده به خودکشی اثربخش هستند، اما معنا درمانی تأثیر پایدارتری بر بهبود معنا و هدف زندگی نشان میدهد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد نیز با تقویت پذیرش هیجانات و کاهش خودقضاوتی به بهبود سلامت روان این نوجوانان کمک میکند.