مقایسه اثربخشی زوجدرمانی هیجانمحور و زوجدرمانیمبتنی بر پذیرش و تعهد بر ذهن آگاهی رابطه ای و تحمل آشفتگی زوجین در آستانه طلاق
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده مقدمه: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی زوجدرمانی هیجانمحور (EFT) و زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر ذهنآگاهی رابطهای و تحمل پریشانی زوجین در آستانه ی طلاق بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری سهماهه بود. جامعه آماری شامل ۴۵ زوج مراجعهکننده به مراکز مشاوره تهران در سه ماهه نخست سال ۱۴۰4 بود که به روش تصادفی در سه گروه (هر گروه ۱۵ زوج) جایگزین شدند. گروههای آزمایش به ترتیب تحت مداخلات زوجدرمانی هیجانمحور (۹ جلسه) و زوج درمانی مبتنی بر اکت (10 جلسه) قرار گرفتند و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. ابزارها شامل پرسشنامههای ذهنآگاهی رابطهای (RMM) و تحمل پریشانی (DTS) بودند. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته و آزمون بونفرونی تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد هر دو مداخله بهطور معناداری ذهنآگاهی رابطهای و تحمل پریشانی (و خردهمقیاسهای آن شامل تحمل، جذب، ارزیابی و تنظیم) را بهبود بخشیدند. با این حال، زوجدرمانی هیجانمحور در مقایسه با زوج درمانی مبتنی بر اکت اثربخشی بیشتری در افزایش ذهنآگاهی رابطهای و تحمل پریشانی داشت. این تفاوت در مرحله پیگیری نیز پایدار بود (۰٫۰۵p<). نتیجهگیری: با توجه به تأثیر برتر زوجدرمانی هیجانمحور، بهویژه در بهبود مؤلفههای هیجانی و بینفردی، پیشنهاد میشود این مداخله بهعنوان گزینه اول در برنامههای درمانی زوجین در آستانه ی طلاق مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، ترکیب این دو رویکرد برای دستیابی به نتایج جامعتر پیشنهاد میشود