تعیین تاثیر واقعیت درمانی بر اعتماد به نفس زوجین فرزندپرور کودکان بی سرپرست بهزیستی شهر تهران در سال 1401

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده مقدمه: اعتمادبه‌نفس از عوامل کلیدی در سازگاری و پایداری زندگی مشترک زوجین به‌ویژه زوجین فرزندپذیر است که ممکن است تحت تأثیر شرایط خاص این خانواده‌ها کاهش یابد. واقعیت‌درمانی از رویکردهای مؤثر در ارتقای سلامت روان و بهبود اعتمادبه‌نفس به شمار می‌روند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی واقعیت‌درمانی بر اعتمادبه‌نفس زوجین فرزندپذیر کودکان بی‌سرپرست بهزیستی شهر تهران در سال 1401 است. روش پژوهش:‌ روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل کلیه زوج‌های فرزندپذیر مراجعه‌کننده به سازمان بهزیستی شهر تهران در سال 1401که کودک بالای دو سال را به سرپرستی پذیرفته بودند. از این تعداد، 30 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به گروه‌های 15 نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند و به پرسش‌نامه‌ عزت­نفس روزنبرگ (1965) در سه نوبت پیش- پس­آزمون و پیگیری پاسخ دادند. آزمودنی‌های گروه آزمایش تحت آموزش واقعیت‌درمانی، طی 10 جلسه، به صورت هفته‌ای 1 جلسه 60 دقیقه­ای به صورت گروهی قرار گرفتند ولی به گروه کنترل آموزشی داده نشد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط و آزمون تعقیبی بونفرونی و سطح معنی‌دار 05/0 p< تحلیل شدند. یافته­ها: نتایج نشان داد، بین میانگین پس آزمون گروه تحت واقعیت‌درمانی با میانگین پس آزمون گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (01/0 = sig)، بنابراین با 99 درصد اطمینان ‌می‌توان گفت، واقعیت‌درمانی بر اعتمادبه‌نفس و عزت نفس در زوجین فرزندپذیر کودکان بی‌سرپرست بهزیستی موثر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد واقعیت‌درمانی به‌طور معناداری موجب افزایش اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس زوجین فرزندپذیر کودکان بی‌سرپرست بهزیستی می‌شود. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت که به‌کارگیری این رویکرد درمانی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مؤثر برای ارتقای سلامت روان و بهبود کیفیت زندگی این گروه از زوجین مورد توجه قرار گیرد.