مبانی مشروعیت « امرا » در امارتهای کرد (از قرن 10 هجری تا 13 هجری / 16 تا 19م)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه تاریخ دانشگاه تربیت مدرس تهران
2 دانشیار گروه تاریخ در دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.30465/hcs.2019.4515چکیده
قوم کُرد در زمره قدیمیترین ساکنان مناطق غرب و شمال غرب ایران، شمال بینالنهرین و اطراف دریاچه وان هستند. تاریخ سکونت آنان در منطقهای که اکنون کردستان نامیده میشود، از سقوط نینوی در سال 612 ق . م ، تا اکنون بلا انقطاع استمرار داشتهاست. (توما بوا،2010: 167) تاریخ تشرف به اسلام و یا فتح اسلامی سرزمین های محل استقرار آنها بدرستی معلوم نیست، لیکن مطابق اسناد موجود، ابتدا عزره(عروه) بن قیس در زمان امارتش در حلوان به عصر عمربن خطاب به شهرزور لشکر کشید، لیکن فتحی صورت نگرفت. تا اینکه عتبه بن فرقد امارت یافت و حلوان (بلاذری،1346: 177) و موصل و نواحی همجوار کردنشین را یکی پس از دیگری با شرایط صلح فتح کرد (قدامه بن جعفر،1998 : 381-382). و از این پس کُردها نیز به قلمرو اسلام در آمدند.