مقابلۀ گفتمان تبارشناسی در دو متن تاریخی قرن 4ه.ق؛ تاریخ بخارا و تجاربألامم
نویسندگان
1 فارغ التحصیل دکتری تخصصی دانشگاه شیراز
2 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه شیراز
doi
10.30465/hcs.2019.4517چکیده
تبارگرایی و توجه به تبار در بین حکومتهای ایرانیِ قرن چهارم هجری اهمیت خاصی داشته است. بنابراین یکی از مباحث مهم نظری در تاریخ ایران، در قرون نخستین و میانه اسلامی، گفتمان تبارشناسی تاریخی است. در این میان دو سلسلۀ سامانی و آلبویه به منظور کسب مقبولیت در بین مردم، به تبار خود و معرفی آن به جامعه ایرانی و بزرگان و دانشمندان ایرانی توجه خاصی داشتند. از سوی دیگر نمیتوان به نقش ایدئولوژی در تثبیت قدرت حکومتهای مستقل ایرانی در این زمان بیتوجه بود. مهمترین منابع موجود در مورد تاریخ سیاسی این دو سلسله کتابهای تجاربألامم و تاریخ بخارا هستند. نویسندگان این دو کتاب به خوبی از نقش گفتمان تبارشناسی سلسلههای مورد نظر آگاه بودند و از این مسأله غافل نماندند. این مقاله برآن است تا گفتمان سیاسی و تبارشناسی حکومتهای سامانی و بویه را در این دو منبع مهم مورد بررسی قرار دهد.