شروط محدودکننده و نقش آنها در معاهدات بین‌المللی

نویسندگان

1 دانش‌آموختۀ دکتری حقوق بین‌الملل و مدرس دانشگاه

2 استادیار دانشگاه الزهراء(س)

doi
10.22059/jplsq.2017.207730.1264
چکیده

حاکمیت دولت‌ها در حقوق بین­الملل حاکی از وضعیت دوگانه­ای است؛ از طرفی آموزه‌­ های کلاسیک حقوق بین‌­الملل در خصوص حقوق معاهدات مانند التزام به معاهدات بین­‌المللی و حاکمیت قانون با اعطای اختیارات مطلق به دولت‌ها در حفظ منافع ملی در تزاحم‌اند و از طرف دیگر، در مواقع خاص و بحرانی و نیز به‌سبب ماهیت بعضی از معاهدات بین­‌المللی لاجرم باید اختیاراتی را برای دولت‌ها در جهت حفظ منافع ضروری لحاظ ­کرد. برای حل این وضعیت دوگانه و آشتی میان همکاری بین‌المللی و یکجانبه‌گرایی‌ دولت‌ها، شروطی با عنوان «شروط محدودکننده»در حقوق بین‌الملل پذیرفته شده است. این شروط سازوکاری را ایجاد می‌کنند که به مشارکت دولت‌ها در گسترش نظم حقوقی و انعقاد معاهدات بین‌المللی کمک می‌کند و در عین حال به هنگامی‌که دولت در معرض خطر فوق‏العاده قرار دارد، اختیار و آزادی عملی را برای رهایی آن­ از تعهدات بین‌المللی، پیش ‏بینی می‌کند.