ضرورت ارزشگذاری مجدد در ارکان آموزش شیمی در دانشگاهها
نویسندگان
1 استاد، دانشکده شیمی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.48310/chemedu.2024.17532.1282چکیده
آموزشعالی نقش بسیار مهمی در توسعۀ پایدار اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی هر کشوری دارد و این نقش در کشور ما بهدلایل مختلف از اهمیت و اولویت بالاتری برخوردار است. افت مدام و فاحش شاخصهای توسعۀ پایدار و نبود منابع مالی و زیرساخت در جهت بهبود سریع این شاخصها، بر ضرورت خروج از این چرخۀ معیوب اقتصادی و نجات کشور فریاد میزند و توسعۀ دانشبنیان تنها راه برونرفت است. از سویی، آموزشعالی خود از عقبرفت و افت بیبهره نبوده و نگاههای تکبعدی و براساس شاخصهای محدود و معدود کمّی، این رکن اساسی توسعۀ پایدار را به احتضار کشانده است. بدینترتیب، آموزشعالی که باید درمانگر اقتصاد و فرهنگ بیمار جامعه باشد، خود در بستر بیماری افتاده است و قادر به هدایت اقتصاد بیمار نیست. توسعۀ پایدار و تحقق شعار دانشبنیان تنها زمانی محقق خواهد شد که کلیۀ متولیان سیاستگذاری آموزشعالی با ایمان به نقش سازنده و بیبدیل آموزشعالی، ابتدا به درمان این بیمار بپردازند و آنگاه از آن انتظار معجزۀ پیشرفت داشته باشند.