بررسی تحلیلی و انتقادی کتاب سکه های ایران دوره صفویه 1168-907ﻫ.ق

نویسندگان

1 گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه لرستان

doi
10.30487/rwab.2025.2068344.1662
چکیده

سکه‌ به عنوان یکی از اموال مهم منقول و یک سند تاریخی مکتوب سهم بسزایی در تکمیل و افزایش دانسته‌های ما از تحولات تاریخی دارد و با استفاده از دانش سکه‌شناسی می‌توان برخی وقایع و مسائل مهم تاریخی را تشریح و تبیین نمود. سال‌ها پس از توجه ویژه پژوهشگران غربی به سکه‌های سلسله‌ها و شاهان ایرانی و تألیف کتاب‌های سکه‌شناسی، پژوهشگران و مجموعه‌داران ایرانی نیز با تکیه و توجه به دانش سکه-شناسی کتاب‌هایی با موضوع سکه‌های ادوار مختلف تاریخ ایران تألیف نمودند. بهرام علاء‌الدینی از جمله افرادیست که در این حوزه صاحب اثرست و کتاب «سکه‌های ایران دوره صفوی 907-1168» آخرین اثر وی در سال 1403 می‌باشد. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی برآنست تا ضمن رعایت تمام جوانب نقد منصفانه، میزان ارزش علمی و تحقیقی و نقاط قوت و ضعف این کتاب مذکور را بررسی نماید.یافته-های پژوهش حاکی از آنست که باوجود این‌که علاء‌الدینی تلاش نموده تا از تجربیات چندین ساله‌اش به عنوان مجموعه‌دار سکه و دانش-آموخته تاریخ برای نگارش این کتاب بهره ببرد، اما در مقابل نقاط قوت کتاب که عبارتند از استفاده از سکه‌های ضراب‌خانه‌های مختلف صفویان، درج اوزان دقیق و خوانش صحیح سجع نوشته‌ی سکه‌ها، کتاب نقاط ضعف زیادی از جمله غلبه‌ی تصویر بر متن، عدم استفاده بهینه‌ از منابع و تحقیقات جدید، پرداختن به تاریخ سیاسی به‌جای مباحث اصلی سکه‌شناسی هم‌چون سازوکار ضراب‌خانه و چگونگی ضرب و جعل انواع سکه‌ها و مشخص نبودن اسامی و ارزش مادی سکه‌ها دارد که آن را به یک کاتالوگ مصور و نه یک تألیف و پژوهش علمی مبدل نموده است.