جلوههای حق بر آزادی ابراز مذهب در رویۀ نهادهای بینالمللی حقوق بشر
نویسندگان
1 کارشناس ارشد حقوق بینالملل، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران
2 استادیار، دانشکدۀ حقوق و الهیات، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jplsq.2018.135529.1129چکیده
آزادی مذهب، ابعاد مختلفی دارد؛ از آزادی اعتقاد به مذهب بهمنزلۀ امری ذهنی تا آزادی ابراز و تجلی آن در زندگی شخصی و اجتماعی که امری عینی است. تجلی این آزادی ممکن است در بدو امر به صورت حق انجام مناسک مذهبی و نیایش نمایان شود. همچنین، حق پوشش و استفاده از نمادهای مذهبی، نشانۀ پیوند میان آزادی مذهب و آزادی بیان است. حق تشکیل اجتماعات که به طور عام شناسایی شده است، برای تحقق آزادی مذهبی نیز به کار میآید. حق آموزش مذهبی و تبلیغ مذهب، دیگر نمودهای مهم آزادی مذهب به شمار میروند که به طور جدی از سوی باورمندان مذاهب، پیگیری میشوند. ادای سوگند براساس مذهب نیز تجلی دیگری از این حق است. مقالۀ حاضر با روش تحلیلی-توصیفی این جلوهها را در رویۀ دیوان اروپایی حقوق بشر بررسی میکند و نشان میدهد که با وجود عدم تصریح به برخی از این زوایا در اسناد بینالمللی، رویۀ قضایی دیوان این حق را توسعه داده است.