بررسی شیوع ضایعات دهانی بیماران با ایمپلنت دهانی 3 ماه پس از قراردهی در مراجعین به دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اصفهان
نویسندگان
doi
10.22122/jids.v22.i1.001چکیده
مقدمه: ایمپلنتهای دندانی بهعنوان درمان استاندارد دندانهای از دسترفته مطرح هستند، اما نیازمند مراقبت دقیق میباشند. بررسی دورهای بافتهای اطراف ایمپلنت در تشخیص زودهنگام ضایعاتی نظیر پریایمپلنتایتیس، تغییر رنگ یا اروژن مخاط، ضایعات سفید و قرمز، لوکوپلاکیا، ضایعات ویزیکولوبولوز اهمیت دارد. هدف از این مطالعه، بررسی شیوع ضایعات مخاطی پس از قراردهی ایمپلنت در بیماران اصفهان بود . مواد و روشها: د در این مطالعهی توصیفی- مقطعی، 52 بیمار ( ۲۶ زن و ۲۶ مرد) در محدودهی سنی ۴۵ تا ۶۵ سال که تحت درمان ایمپلنت در بخش پروتز دانشگاه آزاد اصفهان طی سال تحصیلی ۱۳۹۸ بودند، بررسی شدند. در مجموع ۱۰۰ ایمپلنت تحت معاینه کامل قرار گرفت. بیماران قبل، بلافاصله پس از جراحی و سه ماه بعد از قراردهی ایمپلنت ارزیابی شدند. ضایعات دهانی به گروههای سفید و قرمز، ویزیکولوبولوز، پیگمانته، برجسته، بدخیم و پیشبدخیم طبقهبندی و در صورت نیاز بیوپسی یا آزمایشات تکمیلی انجام شد. دادهها با آزمون Fisher’s exact تحلیل شدند (0/05 = α ) . یافته ها : در مجموع ۱۲ ضایعه شناسایی شد که شامل ۸ مورد (66/7 درصد)ضایعات تروماتیک، ۲ مورد (16/7درصد) استوماتیت مخاطی، ۱ مورد (3/8 درصد) ضایعه لیکنوئید و ۱ مورد (8/3 درصد)آفت بود. در گروه سنی ۴۵ – ۵۵ سال هیچ ضایعهای مشاهده نشد، در حالیکه ۲۰ درصد ایمپلنتهای بیماران ۵۵ – ۶۵ سال دچار ضایعه بودند (0/001 > P ). در زنان ضایعهای گزارش نشد، ولی در ۲۴ درصد ایمپلنتهای مردان ضایعه وجود داشت (0/001 > P ). نتیجه گیری : بروز برخی ضایعات پس از ایمپلنت اجتنابناپذیر است. آگاهی بیماران پیش از درمان و انجام معاینات دورهای میتواند موجب تشخیص زودهنگام و کاهش عوارض احتمالی شود.