تراکم سلولهای لانگرهانس در ایجاد کارسینوم سلول سنگفرشی دهان
نویسندگان
doi
10.22122/jids.v21.i3.0314چکیده
مقدمه: ک کارسینوم سلول سنگفرشی دهان ( Oral squamous cell carcinoma )، ششمین سرطان شایع در جهان است. سلولهای لانگرهانس (Langerhance cells) LCs به عنوان سلولهای ارائهدهنده آنتیژن در اپیتلیوم، خط مقدم دفاع ایمنی را تشکیل میدهند. این مطالعه با هدف بررسی مقایسهای فراوانی LCs در مراحل مختلف پیشرفت سرطان دهان انجام شد . مواد و روشها: د در این مطالعهی توصیفی- تحلیلی و مقطعی، کراتوزیس خوشخیم، دیسپلازی اپیتلیالی، OSCC (بدون درگیری غدد لنفاوی گردنی و OSCC (با درگیری غدد لنفاوی گردنی) در هر گروه 20 نمونه مورد بررسی قرار گرفت. برای شناسایی LCs از رنگآمیزی ایمونوهیستوشیمی با مارکر CD1a استفاده شد. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری ANOVA و آزمون تعقیبی شفه ( Scheffe ) تحلیل شدند و سطح معنیداری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد . یافتهها: تراکم LCs از کراتوزیس خوشخیم (2/51 ± 6/75) به طور قابل توجهی در دیسپلازی اپیتلیالی (7/14 ± 38/7) و OSCC بدون درگیری غدد لنفاوی (19/21 ± 43/35) افزایش یافت. با این حال، در OSCC با درگیری غددلنفاوی گردنی، تراکم سلولها به شدت کاهش یافته بود (8/41 ± 13/15) که این کاهش در مقایسه با گروه دیسپلازی و OSCC بدون درگیری غدد لنفاوی معنیدار بود (0/001 > P). نتیجه گیری: تراکم LCs در طول ایجاد سرطان دهان، الگوی دو فازی «افزایش و سپس کاهش» را دنبال میکند. کاهش شدید این سلولها در مراحل پیشرفته، مشخصه بارز مکانیسم فرار ایمنی موفق توسط تومور است. بنابراین، ارزیابی کمی تراکم LCs میتواند به عنوان یک ابزار پیشآگهی ارزشمند برای پیشگویی خطر در بیماران مبتلا به OSCC عمل کند .