ارزیابی استحکام باند بین ترمیم‌های کامپوزیت رزینی جدید و قدیم با استفاده از دو نوع باندینگ یونیورسال

نویسندگان
doi
10.22122/jids.v21.i2.0130
چکیده

مقدمه : با افزایش استفاده از ترمیم‌های کامپوزیتی برای زیبایی دندان، ایجاد اتصال پایدار میان کامپوزیت قدیمی و جدید به‌علت تخریب تدریجی مواد قبلی چالش‌برانگیز است. این مطالعه با هدف بررسی استحکام باند میان ترمیم‌های رزین کامپوزیت قدیم و جدید با دو باندینگ یونیورسال G2 Bond و Clearfil SE Bond انجام شد. مواد و روش‌ها : داین مطالعه در سال 1402 در دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد انجام گرفته است.در این مطالعه ۴۰ صفحه کامپوزیتی G-anial (۲×۸ میلی‌متر) آماده و 10000 سیکل حرارتی برای شبیه‌سازی پیری یک‌ساله اعمال شد. پس از اچ و شستشو، باندینگ‌ها هر کدام روی ۲۰ نمونه استفاده شد. لایه دوم کامپوزیت در قالب‌های ۲×۶ میلی‌متر قرار گرفته و پخت شد. از هر گروه ۱۰ نمونه دو هفته در آب نگهداری و ۱۰ نمونه دیگر مجدداً تحت سیکل حرارتی قرار گرفتند. استحکام باند برشی با دستگاه یونیورسال اندازه‌گیری و داده‌ها با Independent sample T-test و Paired T-test تحلیل شدند سطح معنی‌داری (0/05 > P) در نظر گرفته شد. یافته‌ها : میانگین استحکام باند برشی دو باندینگ پس از دو هفته و یک سال تفاوت معنی‌داری نداشت (0/05 < P). نتیجه‌گیری : هر دو باندینگ G2 Bond و Clearfil SE Bond استحکام باند مناسبی میان ترمیم‌های کامپوزیتی قدیم و جدید ایجاد کردند (9/02 تا 11/08 مگاپاسکال)، مطابق استاندارد.  ISO 10477تفاوت معنی‌داری میان نتایج آنی و پس از پیری مشاهده نشد. این باندینگ‌ها همراه با آماده‌سازی صحیح سطح گزینه‌ای مطمئن برای ترمیم‌های کامپوزیتی هستند.