ارزیابی مقیاس اصلاح‌شده اضطراب دندانپزشکی در بیماران مراجعه‌کننده به دانشکده دندانپزشکی دانشگاه اصفهان و کلینیک‌های وابسته در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲

نویسندگان
doi
10.22122/jids.v21.i1.0045
چکیده

مقدمه: سلامت دهان و دندان یکی از جنبه‌های مهم سلامت عمومی است، اما اضطراب دندانپزشکی می‌تواند مانعی جدی برای دریافت خدمات درمانی باشد و بر شاخص‌های بهداشتی جامعه تأثیر منفی بگذارد. شناخت عوامل مؤثر بر اضطراب دندانپزشکی نقش مهمی در مدیریت و کاهش آن دارد. این مطالعه با هدف بررسی مقیاس اصلاح‌شده اضطراب دندانپزشکی (MDAS) در بیماران مراجعه‌کننده به دانشکده دندانپزشکی دانشگاه اصفهان و کلینیک‌های وابسته در سال‌های ۱۴۰۱-۱۴۰۲ انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، میزان اضطراب دندانپزشکی ۶۹۵ بیمار با استفاده از پرسشنامه MDAS ارزیابی شد. امتیاز این مقیاس بین ۵ تا ۲۵ متغیر بود و بر اساس آن، نمرات ۱۱ تا ۱۴ نشان‌دهنده اضطراب متوسط، ۱۵ تا ۱۹ اضطراب بالا، و ۱۹ و بالاتر اضطراب شدید نیازمند توجه ویژه بود. داده‌ها پس از جمع‌آوری، با استفاده از نرم‌افزار SPSS 26  و آزمون‌های آماری تحلیل شدند. یافته‌ها: شیوع اضطراب دندانپزشکی در این مطالعه ۴۹.۸٪ بود که از این میان، ۵۰.۲٪ اضطراب کم، ۲۱.۲٪ اضطراب متوسط، ۲۷.۵٪ اضطراب بالا، و ۱.۱۵٪ اضطراب شدید نیازمند توجه ویژه داشتند. میانگین نمره اضطراب ۱۱.۵۴ ± ۴.۲۲ محاسبه شد. همچنین، اضطراب دندانپزشکی در زنان به‌طور معناداری بیشتر از مردان بود. علاوه بر این، تجربه تلخ قبلی از درمان‌های دندانپزشکی با میزان اضطراب ارتباط معناداری داشت. نتیجه‌گیری: حدود نیمی از بیماران مراجعه‌کننده (۴۹.۸٪) دچار اضطراب دندانپزشکی بودند که به‌طور کلی در سطح متوسط ارزیابی شد. این یافته‌ها بر اهمیت برقراری ارتباط مؤثر میان دندانپزشکان و بیماران و استفاده از راهکارهای مناسب برای کاهش استرس و اضطراب تأکید دارد. کلیدواژه‌ها: اضطراب، اضطراب دندانپزشکی، دندانپزشکی