ارتباط بیماری‌های پریودنتال و کیفیت خواب

نویسندگان
doi
10.22122/jids.v20.i3.0215
چکیده

مقدمه: کیفیت پایین خواب با کاهش سطح ایمنی بدن و افزایش مارکرهای التهابی همراه است. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بیماری‌های پریودنتال وکیفیت خواب بود. مواد و رو­ش­ها: در این مطالعه‌ی تحلیلی- مقطعی، دو گروه 40 نفره (با و بدون بیماری پریودنتال) از بیماران مراجعه‌کننده به دانشکده‌ی دندان‌پزشکی دانشگاه آزاد اصفهان انتخاب شد. پس از اخذ رضایت‌نامه، وضعیت پریودنتال بیماران بررسی شد. معیار ارزیابی افراد شامل شاخص لثه‌ای، عمق پروبینگ پاکت و از دست رفتگی سطح چسبندگی کلینیکی است. این شاخص‌ها توسط یک آزمونگر و با استفاده از پروب پریودنتال در چهار ناحیه از هر دندان (مزیوباکال، باکال، دیستوباکال و لینگوال) انجام شد. به هر دو گروه، پرسش‌نامه‌ی کیفیت خواب (The Pittsburg Quality Index) و ارزیابی افسردگی، اضطراب و استرس (Depression, Anxiety, Stress Scale) DASS توسط دو گروه تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های Chi-square، Independent T-test، Mann–Whitney  و Fishers exact test تحلیل شدند (0/05 = α). یافته­ ها: آزمون Independent T-test تفاوت معنی‌داری در میانگین سنی افراد دو گروه نشان نداد (0/787 = p value). بر اساس آزمون Mann–Whitney، امتیاز کیفیت خواب بیماران دارای بیماری پریودنتال بطور معنی‌داری بیشتر از افراد فاقد بیماری بود (0/001 > p value) که این امتیاز بر اساس جنسیت، رده‌های سنی مختلف و افراد شاغل و بیکار در افراد دارای بیماری، بیشتر مشاهده شد. نتیجه گیری: کیفیت خواب بیماران پریودنتال، ضعیف‌تر از افراد فاقد بیماری بود. بنابراین درمان یک مورد می‌تواند بر درمان دیگری و درنهایت بهبود زندگی فردی مؤثر باشد.