تأثیر سرما بر شل شدن پیچ اباتمنت در ایمپلنت‌های با هگز داخلی در ایمپلنت‌های تیشو لول

نویسندگان
doi
10.22122/jids.v20.i2.0069
چکیده

مقدمه: ششل شدن پیچ اباتمنت، یکی از شایع‌ترین مشکلات و عوارض پس از درمان ایمپلنت دندانی می‌باشد. لذا به منظور کاهش این عارضه ارائه راهکاری منطقی با کمترین تداخل با درمان می‌تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. به این منظور این مطالعه با هدف بررسی تأثیر سرما بر شل شدن پیچ اباتمنت در ایمپلنت‌های با هگز داخلی در سیستم‌های ایمپلنتی متفاوت تیشو لول انجام شد مواد و روش ها: این مطالعه به صورت in-vivo در سال ۱۴۰۲ در مرکز تحقیقات دکتر موسوی دانشکده‌ی دندان‌پزشکی اصفهان به بررسی ایمپلنت‌های تیشو لول از نظر میزان شل شدن پیچ اباتمنت در اثر سرما پرداخت. ایمپلنت‌ها در سه گروه 10‌تایی شامل ایمپلنت ) DIO کره‌‌ای(، ) ITIسوئیسی ( و Zimmer )آمریکایی( تقسیم شدند. abutment 5 نمونه با اسپری سرما اندو و 5 نمونه بدون سرما تورک داده شدند. سپس همه‌ی اباتمنت‌ها در دستگاه ترموسایکل با 5000 دور قرار داده شدند و میزان دتورک این گروه‌ها اندازه‌گیری شد. پس از جمع‌آوری اطلاعات با استفاده از آزمون Covariance اقدام به تحلیل نتایج در سطح خطای 0/05 انجام شد (سطح معنی‌داری 0/05 = α). یافته ها: میزان دتورک ایمپلنت‌های تحت اثر سرما  N/cm2/19 ± 25/78 و گروه بدون اعمال سرما برابر باN/cm  2/08 ± 25/40 بود. همچنین تفاوت معنی‌داری بین قبل از سرد کردن و بعد از سرد کردن ایمپلنت‌های DIO و ITI از نظر میزان دتورک مشاهده شد (05/0 > p value). ولی میزان دتورک پیش و پس از اعمال سرما در ایمپلنت‌های Zimmer تفاوت معنی‌داری نداشت (0/05 < p value). نتیجه گیری: سرما، عامل مؤثری در افزایش میزان نیروی دتورک پیچ اباتمنت‌ها می‌باشد. ولی نوع ایمپلنت نیز عامل مؤثری در میزان اثرگذاری سرما بر دتورک لازم برای شل کردن پیچ اباتمنت بود و بیشترین میزان دتورک پس از اعمال سرما مربوط به ایمپلنت‌های ITI و کمترین میزان دتورک مربوط به ایمپلنت Zimmer بود.