بررسی اثربخشی طبیعت درمانی بر بی خوابی و بی قراری در بیماران مبتلا به آلزایمر

نویسندگان
doi
10.22038/mjms.2021.18210
چکیده

مقدمه: بیماری آلزایمر یکی از رایجترین بیماری‌های تحلیل برنده و پیشرونده سلول‌های مغزی است که با آسیب‌های روانی مثل بی‌خوابی و بی‌قراری همراه است. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی طبیعت درمانی بر بی خوابی و بیقراری در بیماران مبتلا به آلزایمر انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. از جامعه آماری بیماران مبتلا به آلزایمر در سطح خفیف تا متوسط مراجعه کننده به کلینیک ها و انجمن آلزایمر استان تهران به-صورت دردسترس 20 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. پرسشنامه‌های پژوهش شامل بی‌خوابی مورین (1993) و بی‌قراری کوهن-منسفیلد (1986) بود. طبیعت درمانی به مدت ده جلسه برای گروه آزمایش اعمال شد. داده‌های پژوهش با استفاده از کواریانس تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که نمرات پس‌آزمون بی‌خوابی و بی‌قراری بیماران مبتلا به آلزایمر در گروه آزمایش به طور معنی‌داری پایینتر از گروه کنترل بود (P≤0/005). نتیجه‌گیری: به منظور بهبود بی‌خوابی و بی‌قراری بیماران مبتلا به آلزایمر می‌توان از طبیعت‌ و تکنیک‌های درمانی مبتنی بر آن استفاده کرد.