بررسی الگوی همه‌گیرشناسی و جغرافیایی موارد اقدام به خودکشی در شهر مشهد: 1395

نویسندگان
doi
10.22038/mjms.2021.17627
چکیده

مقدمه و اهداف : اقدام به خودکشی یکی از مهم‌ترین معضلات بهداشت عمومی است. مطالعه حاضر به بررسی الگوی همه‌گیرشناسی و جغرافیایی اقدام به خودکشی در شهر مشهد در سال 1395 می‌پردازد. روش کار : در این مطالعه مقطعی اطلاعات پیش بیمارستانی از مرکز اورژانس 115 شهر مشهد و سایر اطلاعات از بخش مدارک پزشکی بیمارستان امام رضا به‌عنوان تنها بیمارستان مرجع جمع‌آوری گردید. در تجزیه‌وتحلیل آماری داده‌ها از روش‌های مرسوم آماری استفاده گردید. به‌منظور بررسى چگونگى توزیع جغرافیایى موارد اقدام به خودکشی از آنالیز مکانى در نرم‌افزار Arc GIS استفاده گردید. یافته‌ها: در مجموع 2،785 فرد که 7/64% (1801 نفر) آن‌ها را زنان تشکیل می‌دادند اقدام به خودکشی کرده بودند. بیشترین فراوانی اقدام به خودکشی به ترتیب در دو رده سنی 15 الی 24 (799 نفر، 1/39%) و 25 الی 34 سال (720 نفر، 2/35%) بوده است. به‌طورکلی افراد متأهل (1635 نفر، 7/58%)، با سطح سواد متوسطه (821 نفر، 5/29%) و شغل خانه‌دار (1186 نفر، 6/42%) بیشترین درصد اقدام به خودکشی‌ها را به خود اختصاص داده بودند. شایع‌ترین روش اقدام به خودکشی مسمومیت با داروها بود (1736 نفر، 9/84%). توزیع جغرافیایی اقدام به خودکشی‌ها نشان داد که بیشترین میزان اقدام به خودکشی در مناطق شمال شرقی و حاشیه شهر مشهد رخ داده است. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد میزان بروز اقدام به خودکشی در گروه سنی جوان و در زنان بسیار بالاتر از سایر گروه ها است. از طرفی میزان بروز اقدام به خودکشی در کل افراد و همچنین به تفکیک زنان و مردان در مناطق جغرافیایی مختلف شهر مشهد متفاوت بود.