تحلیل زیباشناختیِ ارتباط معشوق و طبیعت در مجموعه‌ شعر «صد غزل عاشقانه» اثر پابلو نرودا

نویسندگان

1 عضو هیات علمی وزارت تحقیقات، علوم وفناوری، تهران،‌ایران

2 گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان،‌ایران

3 گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان،‌ایران

doi
10.22059/jor.2024.370562.2491
چکیده

بهره­مندی از عناصر طبیعی، یکی از شگردهای ادبی است که شاعران و نویسندگانِ سراسر جهان در قالب­ها و ساختارهایی متنوع به‌واسطه‌ی آرایه­های ادبی مانند تشبیه، استعاره، مجاز، نماد و ...، از آن سود جسته­ و می­جویند. در این جستار تلاش برآن بوده که  به روش تحلیل محتوا و به شیوه‌ی توصیفی-تحلیلی، به نحوه­ی بهره­مندی شاعر سرشناس شیلی، پابلو نرودا از این عناصر طبیعی و تحلیل زیباشناسانه­ی کاربرد آنها در مجموعه‌ی شعر صد غزل عاشقانه پرداخته شود. نرودا به دلیل نگاه ژرف و شناخت عمیق از جهان پیرامون خود و عناصر طبیعی موجود و انعکاس این عناصر در شعرش از اشتهار خاصی در جهان برخوردار بود و این مقاله ارزش‌های ادبی و زیبایی‌شناختی عاشقانه­های وی را در تجلی معشوق و شباهت وی با زنانگی موجود در عناصر طبیعی برجسته می‌کند. عناصر طبیعی در شعر او مضمون­های متنوعی را به‌طور نمادین و استعاری از زیبایی­های ظاهری و باطنی معشوق ترسیم می­کنند. عناصری همچون خاک که نماد زایندگی و بالندگی است و آب و باران که نماد حیات، زیبایی و شور و امید‌ند. استفاده‌ی نرودا از این عناصر، نشان‌دهنده‌ی تسلط او بر زبان و قدرت تخیل بی‌نظیر او در خلق تصاویر بدیع و معانی عمیق است. این عناصر به غنای ادبی و زیبایی‌شناختی این مجموعه شعر افزوده‌اند و به خواننده در درک عمیق‌تر احساسات و تجربیات شاعر کمک می‌کنند.