تعیینکنندههای مدت زمان ماندگاری در زندگی زناشویی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 استادیار آمار زیستی، موسسه آموزش عالی علمی کاربردی هلال ایران، جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران، ، تهران، ایران
3 دکترای جمعیتشناسی، دفتر انرژی، صنعت و معدن، مرکز آمار ایران، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2024.2008100.1305چکیده
در این مطالعه شانس ترک زندگی زناشویی با استفاده از مدلهای آماری کاکس با مخاطرات متناسب و اثرات تصادفی، بررسی و تأثیر متغیرهای جمعیتشناختی مانند سن در ازدواج، جنس، محل سکونت و استان، بر مدت زمان آن برآورد شد. رخداد وقایع ازدواج و طلاق سازمان ثبت احوال در بازه 01 / 01 / 1401 تا 29 / 12 / 1401 بوده است. در مجموع 412918 رکورد داده در تحلیل بقاء وارد شد. رکوردهای دارای خطا یا بیپاسخ، حذف شدند. نتایج نشان داد، شانس ترک زندگی زناشویی در مردان 1.54 برابر زنان و معنی دار است. اما شانس ترک زندگی زناشویی در ازدواجهای سنین پایینتر، بیشتر از ازدواجهایی است که در سنین بالاتر رخ می دهد. بهطوریکه، شانس ترک زندگی زناشویی برای گروههای 20-10، 30-20، 40-30 و 50-40 ساله و بیشتر بهترتیب 31.3، 11.7، 3.9، 1.3 برابر افراد در گروه سنی 50+ ساله است. متغیر استان نیز دارای تأثیر معنیدار بر طول مدت زناشویی است. بررسی عوامل موثر بر مدت زندگی زناشویی، امکان مداخله به موقع در جهت افزایش بقای ازدواج، برای زوجین، خانواده، روانشناسان و مددکاران اجتماعی در سطح خرد و برای جامعهشناسان و سیاستگذاران در سطح کلان را فراهم میکند.