تحلیل استانی عمومیت ازدواج زنان در ایران: کاربرد یادگیری ماشین در مدلسازی تابع بقا
نویسندگان
1 استاد گروه جمعیتشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جمعیتشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2024.2011980.1308چکیده
مطالعات مختلفی دگرگونیهای ازدواج را در سطوح ملی و منطقهای بررسی کردهاند، اما در سطح استانهای کشور هنوز ناشناختههایی وجود دارد. هدف این مقاله بررسی وضعیت عمومیت ازدواج زنان در استانهای کشور با استفاده از روش جنگل تصادفی بقا بهعنوان یکی از الگوریتمهای رایج در یادگیری ماشین است. با استفاده از دادههای طرح هزینه و درآمد خانوار از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۹ وضعیت عمومیت ازدواج زنان با تعریف یک سطح آستانهای (نسبت ازدواج کمتر از ۹۵% برای زنان ۴۹-۴۵ ساله) مورد بررسی قرار گرفت. یافتههای این تحقیق حاکی از آن است که در بین متغیرهای تحقیق، سطوح تحصیلی دبیرستان و دانشگاه بیشترین تأثیر را بر کاهش عمومیت ازدواج زنان داشته است. نسبت شهرنشینی در هر استان نیز متغیر تاثیرگذار دیگری بر کاهش عمومیت ازدواج زنان است. از مجموع ۳۱ استان کشور، ۱۱ استان تا پایان دوره مطالعه همچنان از عمومیت ازدواج برخوردار بودند اما نسبت ازدواج زنان ۴۹-۴۵ ساله در سایر استانها به پایینتر از ۹۵% کاهش یافته است. بالابودن نسبتهای ازدواج در اکثر استانهایی که اکنون از عمومیت ازدواج برخوردار نیستند، نشاندهنده وجود بستر مناسب برای تسهیل ازدواج و گسترش عمومیت آن در کشور است. در غیر این صورت انتظار میرود این روند در آینده نیز همچنان کاهشی باشد.