مالکیت مسکن و ترجیح زمان گذار به والدینی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2023.2004486.1291چکیده
رابطه بین مسکن و باروری در ادبیات جهانی مستند شده و مالکیت یا نوع تصدی مسکن بهعنوان یکی از اصلیترین سازوکارهای تأثیرگذار در این زمینه معرفی شده است. خلأ پژوهشی موجود در مطالعات داخلی نویسندگان را بر آن داشت تا با استفاده از اطلاعات پیمایش ملی ازدواج در سال 97-1396 و با روش آماری تحلیل پیشینه واقعه، به بررسی نحوه اثرگذاری مالکیت مسکن بر زمان مناسب تولد اولین فرزند پس از ازدواج (گذار به والدینی) بپردازند. یافتهها نشان داد زوجین ساکن در ملک پدری نسبت به زوجین صاحبخانه یا مستأجر، تمایل به فرزندآوری سریعتری دارند. علاوه براین، یافته دیگر مطالعه، مبنی بر تمایل به فرزندآوری زودهنگامتر در میان افرادی که خانواده پدری آنها درآمد بالاتری دارند، بر اهمیت نقش خانواده پدری از طریق تأمین مسکن و یا حمایتهای مالی دیگر بر نگرشهای مربوط به فرزندآوری در بستر ایران تأکید میکند. یافتهها همچنین حاکی از وجود رابطه مثبت بین تحصیلات و زمان مطلوب گذار به والدینی است که میتوان آن را نشانهای از معکوس شدن جهت رابطه تثبیت شده بین تحصیلات و فرزندآوری در ایران در نظر گرفت. مطالعات آینده میتواند با بررسی عوامل موثر بر این پدیده به تبیین آن کمک کند.
