کاوشی در تجربه زیسته مردان نابارور در شهر رشت: یک مطالعه‌ پدیدارشناسی

نویسندگان

1 استاد جامعه‌شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

2 دانش‌آموخته کارشناسی‌ارشد روابط بین‌الملل، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران

3 دانش‌آموخته کارشناسی آمار، دانشگاه پیام نور منجیل، منجیل، ایران

4 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22034/jpai.2023.1995843.1276
چکیده

ناباروری مردان به‌عنوان یکی از اختلالات مهم و یک مشکل اجتماعی پیچیده با پیامدهای مختلف تعریف شده است. این مطالعه با هدف بررسی تجربه زیسته مردان نابارور با رویکرد کیفی و الگوی پدیدارشناسی انجام شد. جامعه مورد مطالعه 17 نفر از مردانی بوده است که در مؤسسه درمان ناباروری مهر رشت در حال درمان بوده‌اند. برای انتخاب نمونه‌ها از روش نمونه‌گیری هدفمند استفاده شده است و نمونه‌گیری تا زمان اشباع داده‌ها و عدم دستیابی به داده‌های جدید ادامه یافته است. تکنیک پژوهش مورد استفاده مصاحبه نیمه‌ساختار یافته بود. مصاحبه‌ها با استفاده از روش کلایزی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد عمده‌ترین مضمون، مردانگی خاموش است. این وضعیت برای مردان نابارور پرتنش، پارادوکسیکال و دارای تأثیرات چندوجهی است که در یازده زیرمضمون مشخص شد: احساس ناامیدی از والدگری، بحران معنای زندگی، چرخش شناختی در حوزه ناباروری، برچسب اجاق کور، فرسایش سرمایه زناشویی، رنج سراسربین، فرسایش سرمایه اجتماعی، هویت مردانه مخدوش، نزدیکی سقوط زندگی، بی‌تفاوتی متظاهرانه و زندگی در سایه. ناباروری و تأخیر در فرزندآوری به‌عنوان یک معضل چندبُعدی، شرایط خاصی بوجود آورده و به همراه الگوهای تثبیت شده فرهنگی، تنش ذهنی و اجتماعی به جا گذاشته است.