عوامل تعیینکننده مشارکت نیرویکار در ایران با رویکرد جنسیتی: کاربرد مدل تخصیص زمان بکر
نویسندگان
1 استاد اقتصاد، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
2 دانشآموخته کارشناسیارشد علوم اقتصادی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
3 استاد اقتصاد، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
doi
10.22034/jpai.2023.2002907.1283چکیده
مقاله حاضر به مطالعه عوامل اقتصادی- اجتماعی و جمعیتشناختی مؤثر بر مشارکت نیرویکار در استانهای ایران، براساس دادههای خام طرح هزینه-درآمد خانوار با بهکارگیری روش اقتصادسنجی دادههای شبهتابلویی پرداخته است. یافتههای حاصل از برآورد مدل لاجیت، رابطهی U وارون بین سن و احتمال مشارکت را نشان میدهد. بدین مفهوم که در سنین جوانی، احتمال ورود افراد به بازار کار بیش از دوران میانسالی و سالهای انتهایی سن کاری است. مطلقه و مجرد بودن، در مقایسه با متأهل بودن، بر احتمال مشارکت تاثیر مثبت دارد، اما این اثر در گروه هرگز ازدواجنکرده بیش از گروههای دیگر است. محصل بودن، اثر منفی و بعد خانوار و سطح آموزش افراد، اثر مثبت بر احتمال مشارکت دارد. سرپرست خانوار بودن احتمال مشارکت را حدود 39 درصد افزایش میدهد. در یک نگاه کلی، با در نظر گرفتن آیینه جمعیتی و فراوانی جمعیت در سنین حدود 44-25 سال، تمایل بیشتر به مشارکت در گروههای سنی 34-25 و 44-35 سال و اشتغال به تحصیل بخش قابلتوجهی از جمعیت در مقاطع آموزش عالی، افزایش نرخ طلاق و نرخ تجرد در ایران، افزایش مشارکت اقتصادی، در سالهای پیشرو، دور از ذهن نیست. لذا انتظار میرود این مهم، در برنامهریزی کلان کشور مورد توجه قرار گیرد.