تعیینکنندههای بقای ازدواج اول زنان مطلقه در ایران: مطالعهای در میان زنان بدون تجربه زندگی مشترک
نویسندگان
1 دانشیار آمار کاربردی، گروه روشهای آماری و مدلسازی جمعیت، مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران.
2 دانشیار آمار زیستی، گروه روشهای آماری و مدلسازی جمعیت، مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2023.2002586.1282چکیده
شناسایی عوامل زمینهساز تعارض زوجین بهویژه زنان قبل از آغاز زندگی مشترک بهمنظور پیشگیری از گسست قانونی و همچنین افزایش رضایت زناشویی در مراحل بعدی ازدواج ضروری بهنظر میرسد. هدف مطالعه حاضر، بررسی عوامل مؤثر بر بقای ازدواج اول 279 زن مطلقه بدون تجربه زندگی مشترک است که اطلاعات آنها در پیمایش مقطعی طلاق سازمان ثبت احوال کشور در پاییز 1396-1397 جمعآوری گردیده است. در این مطالعه، ابتدا مهمترین تعیینکنندههای بقای ازدواج با استفاده از رویکرد ناپارامتری جنگل بقا انتخاب و سپس عوامل مؤثر با استفاده از روشهای تحلیل بقای پارامتری با شکنندگیهای فردی و مشترک شناسایی شدند. بهترتیب 17.9 و 30.1 درصد از زنان بقای ازدواج کمتر از یکسال و 1 تا 2 سال داشتند. با استفاده از کارآترین الگوریتم جنگل بقا در پیشبینی، متغیرهای پیشبین انتخاب و مدل زمان شکست شتابیده وایبل با شکنندگی مشترک بهعنوان مدل نهایی بقای ازدواج اول برازش یافت. براساس این مدل، متغیرهای تعداد سالهای تحصیل (0.001=p-مقدار) و تعداد سالهای آشنایی غیررسمی (0.013=p-مقدار) و رسمی (0.007=p-مقدار) روی بقای ازدواج تأثیر معنیدار داشتند. بنابراین، اتخاذ سیاستهایی متناسب بهمنظور فراهم کردن امکان اشتغال زنان تحصیلکرده، افزایش طول مدت آشنایی رسمی و کاهش طول مدت آشنایی غیررسمی با هدف ماندگاری ازدواج زنان در دوران قبل ازدواج ضروری است.