تحولات سن مناسب ازدواج در ایران و تعیینکنندههای آن بین سالهای 1383 تا 1394
نویسندگان
1 دانشیار گروه جمعیت شناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار جمعیت شناسی، گروه جامعهشناسی، دانشگاه اراک، اراک، ایران
doi
10.22034/jpai.2022.136091.1161چکیده
سن ازدواج از عوامل مهم پویایی جمعیت است که بر باروری، مرگ و میر و مهاجرت اثر دارد. از این رو مقاله حاضر به مطالعه تحولات الگوی سن مناسب ازدواج دختران و پسران براساس ویژگیهای جمعیتی و اقتصادی- اجتماعی پرداخته و از دادههای پیمایش ملی تحولات فرهنگی ایرانیان در سال 1383 و پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان در سال 1394 استفاده کرده است. یافتهها نشان از افزایش میانگین سن مناسب ازدواج دختران و پسران تقریبا به اندازه یک سال طی دو مقطع مورد مطالعه دارد، میانگین سن مناسب ازدواج دختران از 3/20 سال در 1383 به 2/21 سال در 1394 و میانگین سن مناسب ازدواج پسران از 8/24 سال در 1383 به 7/25 سال در 1394 رسیده است. سهم متغیرهای اثرگذار طی این سالها تغییر کرده، اما تحصیلات همواره عاملی کلیدی و موثر در تبیین تحولات سن مناسب ازدواج دو جنس نسبت به دیگر متغیرها بوده است. وضع شغلی و پایگاه اقتصادی-اجتماعی در سال 1383 اثری نداشته، اما در سال 1394 متغیری اثرگذار بودهاند. بنابراین، با توجه اهمیت تحصیلات و اشتغال در نگرش به ازدواج در سالهای اخیر، به منظور ایجاد تحول در تشکیل خانواده و تسهیل ازدواج نیازمند تنظیم سیاستهای حمایتی در این دو حوزه هستیم.