تحولات باروری در ایران برمبنای نسبت توالی زندهزایی، 95-1385
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جمعیتشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد علوم و تحقیقات)، تهران، ایران
2 استادیار جمعیت شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد گرمسار)، گرمسار، ایران
3 استادیار جمعیت شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2022.541705.1204چکیده
تحولات باروری مهمترین مسئله جمعیتی سالهای اخیر ایران بوده است که منجر به ابلاغ سیاستهای جمعیتی شد که درآن بر نقش همه ارگانهای مرتبط با مسائل جمعیتی تاکید شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی روند باروری در سرشماریهای سه دوره گذشته بر مبنای نسبت فزایندگی زندهزایی است. این شاخص نسبت زنانی را نشان می دهد که تعداد مشخصی فرزند داشته و فرزندان بعدی را میخواهند. لذا اطلاعات مربوط به رتبه موالید در میان نمونه زنان همسردار 15 تا 49 ساله در نمونه دو درصدی سرشماری سالهای 85 تا 95 که معادل 983000 نفر هستند، مورد تحلیل قرار گرفتند. نسبت توالی زندهزایی از بدون فرزند به یک (85 درصد) و از یک به دو فرزند (76درصد) تقریبا ثابت بوده اما از سه به چهار فرزند کاهش داشت (75 درصد به 61 درصد). باروری تجمعی از 3.2 در سال 85 به 5.2 در سال 1395 رسید. درنتیجه فرزندآوری زنان متاهل در وضعیت قابل قبولی است، لیکن سیاستهای جمعیتی مبتنی بر تقویت زیرساختهای اقتصادی، رفاهی مانند کاهش تورم و افزابش اشتغال و بهبود وضعیت مسکن منجر به افزایش ازدواج شده و در نهایت فرزندآوری را تقویت خواهد کرد.