تحصیلات، توسعه و مهاجرتهای داخلی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جمعیت شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2021.128570.1152چکیده
مدلهای نظری و شواهد تجربی بیانگر رابطه پیچیده، چندوجهی و متقابل تحصیلات و مهاجرت است. در ایران، مهاجرت داخلی نقش زیادی در پویایی و جابهجایی افراد تحصیلکرده و سرمایه انسانی دارد، و در مقابل، تحصیلات نیز نقش مهمی در تصمیمگیری و اقدام به مهاجرت افراد دارد. هدف این مقاله بررسی تأثیر تحصیلات بر مهاجرتهای بینشهرستانی در بسترهای مختلف توسعهای با استفاده از دادههای سطح خرد (فردی) و سطح کلان سرشماری 1395 میباشد. نتایج نشان داد موازنه مهاجرت بینشهرستانی در دوره 95-1390 در سه چهارم شهرستانهای کشور منفی بوده است. همچنین، نتایج بیانگر رابطه مثبت تحصیلات دانشگاهی با میزان خالص مهاجرت بینشهرستانی است. البته، رابطه تحصیلات دانشگاهی با میزان خالص مهاجرتی، در بسترهای مختلف توسعهای متفاوت بدست آمد؛ در شهرستانهای کمتر توسعهیافته، نسبت بالای جمعیت تحصیلکرده دانشگاهی منجر به موازنه مهاجرتی منفی بیشتر شده است. در مقابل، در شهرستانهای توسعهیافته، نسبت بالای جمعیت تحصیلکرده دانشگاهی با موازنه مثبت مهاجرتی بیشتر همراه است. علاوه بر این، نتایج تحلیل دادههای فردی نشان داد که شدّت مهاجرت با افزایش سطح تحصیلات بطور معناداری افزایش مییابد. بهطوریکه، شاخص شدّت مهاجرتی برای افراد با تحصیلات دکتری حدود ده برابر افراد بیسواد بوده است. از اینرو، در موازنه مهاجرتی، شهرستانهای توسعهیافته سرمایه انسانی بیشتری بدست آورده و در مقابل شهرستانهای توسعه نیافته، جمعیت تحصیلکرده دانشگاهی و سرمایه انسانیشان را از دست میدهند. تداوم چنین وضعیتی منجر به تشدید نابرابریهای اجتماعی منطقهای در کشور میشود.