سرمایه فرهنگی و باروری: مطالعهای در میان زنان ازدواجکرده 49-15 ساله شهر رشت
نویسندگان
1 کارشناس ارشد جامعهشناسی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
2 دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
3 دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
doi
10.22034/jpai.2022.547323.1216چکیده
در چند دهه اخیر کاهش میزانهای باروری به زیر سطح جانشینی در کشور امری فراگیر بوده است، اما تجربه استان گیلان در این زمینه چشمگیر است. براساس آخرین برآوردها، در سال 1399 میزان باروری کل این استان برابر با 1 فرزند بود. پژوهش حاضر در پی بررسی دلایل ذهنی نرخ پایین باروری است. رویکرد نظری مطالعه، رویکرد سرمایهای پیر بوردیو و مفهوم «سرمایه فرهنگی» و مؤلفههای تشکیل دهنده آن (تجسم یافته، عینیت یافته و نهادین) است. روش پژوهش پیمایش، ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه، جامعه آماری زنان متأهل 49-15 ساله شهر رشت، روش نمونه گیری خوشهای اتفاقی و حجم نمونه 391 نفر است. یافتهها نشان میدهند بیفرزندی و کمفرزندی حالت شایع در رفتار باروری است و اکثریت پاسخگویان (حدود 67 درصد) تصمیمی به باروری مجدد ندارند. طبق یافتهها، بین سرمایه فرهنگی و تمامی ابعاد آن (تجسمیافته، عینیتیافته و نهادی) و رفتار باروری (تعداد فرزند زنده به دنیا آمده هر زن) رابطه معنادار و معکوس حاکم است و با افزایش سرمایه فرهنگی، باروری کاهش مییابد. براین اساس، امروزه اگرچه عوامل ساختاری در باروری نقش دارند، نگرشها، سلایق، ارزشها و در نتیجه انتخابها نیز مهم هستند و نیاز به ایجاد هماهنگی در انتظارات ذهنی و موقعیت عینی خانوادهها وجود دارد.