تحقیقات مهاجرت داخلی در ایران: مرور حیطهای
نویسندگان
1 استادیار جمعیت شناسی، موسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جمعیت شناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jpai.2022.539684.1200چکیده
پژوهشهای متعددی در چند دهه اخیر به بررسی ابعاد و پیامدهای مهاجرت داخلی در ایران پرداختهاند. این مقاله با بهرهگیری از روش مرور حیطهای و چارچوب آرکسی و اُملی به بررسی پژوهشهای مهاجرت داخلی در ایران در سه دهه اخیر پرداخته و در تلاش است تا تصویری از ویژگیها، تعیینکنندهها و پیامدهای مهاجرت ارائه دهد. نتایج بیانگر تسلط روشهای کمی و دادههای پیمایشی در پژوهشهای مهاجرت است. بیش از نیمی از پژوهشها بر مهاجرتهای روستا به شهر و حدود یک پنجم بر جریانات مهاجرتی و پیامدهای آن به استان تهران متمرکز بودهاند. همچنین، بیش از 52 درصد پژوهشها، عوامل و بسترهای تعیینکننده مهاجرت داخلی، 31 درصد تبعات و پیامدهای مختلف مهاجرت بر مهاجران و مبادی و مقاصد مهاجرتی، 13 درصد روندها و الگوهای مهاجرت و در نهایت 3 درصد ویژگیهای جمعیتی مهاجران داخلی را بررسی کردهاند. بعلاوه نتایج نشان داد که توسعه نابرابر، تمرکزگرایی امکانات و فرصتهای اقتصادی و آموزشی، تغییرات اقلیمی، تفاوتهای درآمدی، دستیابی به شغل، و شبکههای اجتماعی ازجمله مهمترین عوامل زمینهساز مهاجرت داخلی در ایران میباشند. با اینحال، حوزه مهاجرت داخلی در کشور نیازمند استفاده از شاخصها و معیارهای جدید برای مقایسههای بینالمللی، پرداختن به ابعاد و الگوهای نوپدید مهاجرت و بهرهگیری از روشهای کیفی است.