کاربرد مدل ارتقاء سلامت پندر در ارزیابی کیفیت زندگی زنان سنین باروری شهرهای استان سیستان و بلوچستان

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای جمعیت شناسی، دانشگاه آزاداسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران

2 استادیار جمعیت شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد گرمسار)

3 استادیار جمعیت شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد تهران مرکز، تهران، ایران

4 استادیار جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن

5 استاد دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران

doi
10.22034/jpai.2021.524970.1177
چکیده

این مطالعه به‌صورت توصیفی- تحلیلی با هدف مطالعه تعیین‌کننده‌های اجتماعی- جمعیتی کیفیت زندگی زنان 49-15 ساله شهرهای استان سیستان و بلوچستان براساس الگوی ارتقاء سلامت پندر و با حجم نمونه 800 نفر انجام شد. روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای و ابزار مورد استفاده پرسشنامه بود. تجزیه و تحلیل داده با استفاده از روش‌های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، آزمون تی مستقل، آنالیز واریانس و رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. نتایج تحلیل مدل‌های رگرسیونی نشان داد خودکارآمدی درک شده دارای بیشترین قدرت پیش‌بینی‌کنندگی متغیر کیفیت زندگی بود (288/0Beta=). بعد از آن به‌ترتیب: عامل موانع درک شده، سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت، سن، تعداد فرزندان و عواطف درک شده، پیش‌بینی‌کننده کیفیت زندگی زنان مورد مطالعه بودند و در مجموع این شش متغیر 8/32 درصد تغییرات کیفیت زندگی زنان را پیش‌بینی می‌کردند. با توجه به نتایج مطالعه حاضر می‌توان نتیجه گرفت که سازه‌های الگوی ارتقاء سلامت پندر از جمله خودکارآمدی درک شده و موانع درک شده و همچنین سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت جهت پیش‌گویی کیفیت زندگی زنان مناسب‌اند.