اهمیت نسبی تغییرات ساختار سنی در تغییرات میزان بیکاری
نویسندگان
1 دانشیار گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران
2 استادیار جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی (نویسنده مسئول)
doi
10.22034/jpai.2021.139534.1166چکیده
این مقاله به دنبال ارائه اهمیت تغییرات ساختار سنی در تغییرات بیکاری است. بنابراین سعی داشته است با ترسیم تصویری از تغییرات بیکاری در ایران، تاثیرپذیری این تغییرات را از تحولات ساختار سنی مورد مطالعه قرار دهد. دادههای مورد استفاده در این مقاله، سرشماری عمومی نفوس و مسکن طی سالهای 95- 1345 میباشد و تلاش شده است با استفاده از رویکرد مقطعی، روندهای بیکاری در ایران به تفکیک جنس برای نقاط شهری و روستایی کشور مورد تحلیل قرار گیرد. مطالعه شاخصهای بیکاری، حاکی از افزایش بیکاری زنان و مردان در سالهای 1385 و 1395 بود. استانداردسازی نسبت افراد بیکار نشان میدهد که تشابه توزیع سنی و توزیع تحصیلی در سالهایی که با افزایش بیکاری روبرو بودهاند به جز در مردان کل کشور، در سایر گروهها (زنان کل کشور و زنان و مردان مناطق شهری و روستایی)، نمیتواند تفاوتهای میزان بیکاری آنها را از بین ببرد. بنابراین، تغییرات اخیر در بیکاری را باید در عواملی غیر از تغییرات ساختار سنی و ترکیب تحصیلی مانند ویژگیهای فردی (وضع تاهل و مهارتهای حرفهای)، مشکلات مدیریتی، نبود تناسـب بین مهارت افراد و نیازهای بازار کار جستجو کرد.