کاوش و تبیین الگوهای فضایی دگرگون شده در پخشایش جمعیتی مناطق ایران
نویسندگان
1 استاد برنامهریزی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 دانشجوی دکترای شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
doi
10.22034/jpai.2020.243921چکیده
الگوهای پخشایش جمعیتی در بازههای زمانی گوناگون، جلوههای متنوعی از مراحل پیچیده دگرگونیهای اجتماعی- فضایی در مناطق سرزمین است. این پژوهش با هدف بررسی الگوهای فضایی ناشی از پخشایش جمعیت در استانها و شهرستانهای کشور در بازه زمانی 1390 تا 1395 سعی دارد تا پیامدهای اجتماعی- فضایی این الگوها را در ارتباط با دگرگونی فرایندهای شهرنشینی و شهری شدن مناطق کشور کاوش نماید. پژوهش حاضر، در دو سطح توصیفی– تحلیلی با استفاده از دادههای سرشماری نفوس و مسکن و کاربست تکنیکهای ترکیبی در تحلیل یافتهها بر اساس دستورهای Hot Spot و Cold Spot (مبتنی بر ضرایب موران و آنتروپی) در GIS تدوین شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهند که شهرستانهای قرار گرفته در مرکز کشور دارای مهاجرتپذیری بالایی بوده و شهرستانهای واقع در مناطق شرقی و غربی کشور در دوره زمانی مهاجرتفرستی قرار دارند. این امر نشان دهنده کاهش فعالیت در بخش کشاورزی در مناطق حاصلخیز و افزایش الگوی اشتغال در بخش خدمات و صنعت در مرکز کشور است. از طرفی این روند باعث تضعیف انسجام و توازن فضایی در مناطق سرزمین شده است. آن چه مشخص است، الگوی پخشایش جمعیت در مناطق سرزمین مغایر با اصول و چارچوب بهینه آمایشی است.