سطوح و روندهای طول دوره کاری و عوامل مؤثر بر آن در ایران
نویسندگان
1 استادیار علوم اقتصادی، پژوهشکده بیمه
2 استادیار جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
3 استادیار علوم اقتصادی، دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22034/jpai.2020.43638چکیده
در مرحله پساگذار، کاهش باروری تدریجاً نرخ رشد جمعیت در سن کار را کاهش میدهد، کاهش یا حتی ثبات طول دوره کار میتواند برای اقتصادها نامطلوب باشد. بنابراین، شناسایی عوامل تعیینکننده ورود و خروج و طول دوره کار میتواند به دور کردن اقتصادهای در حال گذار به اقتصاد سالخورده از این شرایط نامطلوب کمک کند. لذا، هدف این پژوهش، ارائه تصویری از شرایط و وضعیت ورود و خروج نیروی کار از بازار و شناسایی عمدهترین عوامل تعیینکننده متوسط طول دوره کار در ایران است. بدین منظور، سن ورود به/خروج از بازار کار با استفاده از دادههای مقطعی سرشماریهای 1355 تا 1395 محاسبه شد. علاوه بر این، متوسط سالانه شاخصهای مقدار دستمزد، سطح تحصیلات، حقوق بازنشستگی، امید زندگی و شمار فرزندان برای دوره 1365- 1395 بهصورت سالانه با استفاده از دادههای سری زمانی و برآورد مدل با روش حداقل مربعات معمولی تخمین زده شدند. نتایج نشان دادند که میانگین سن تحصیلات مهمترین عاملی است که بر سن ورود مردان به بازار کار و تأخیر در آن اثر داشته است. علاوه بر این، نتایج نشان دادند که وضعیت و شرایط بازار کار خلاف جهت تغییرات جمعیتی- اجتماعی و ناهمسو با بهرهمندی از امتیازات اقتصادی تغییرات جمعیتی است.