علل عمده مرگ‌ومیر ایران در سال 1395 با استفاده از جداول عمر چند کاهشی

نویسندگان

1 دانشیار مرکز پــژوهش های وزارت جهاد کشاورزی

2 دانشیار جمعیت شناسی، دانشگاه تهران

3 دکترای جمعیت شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد علوم و تحقیقات)، تهران

4 گروه علوم اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد گرمسار)

doi
چکیده

افزایش امیدزندگی در رهگذر انتقال جمعیتی از مهمترین تحولات جمعیتی ایران در قرن اخیر است. این پژوهش بعد از ارزیابی و تسطیح داده­های فوت سازمان ثبت احوال کشور و سرشماری ایران در سال 1395، تغییرات امیدزندگی را بر حسب علل فوت بررسی می­نماید. یافته­ها نشان داد در دهه اخیر پوشش ثبت مرگ‌ومیر افزایش چشمگیری داشته به گونه­ای که پس از ارزیابی و تسطیح داده­ها می­توان با روش مستقیم جداول عمر ایران را محاسبه نمود. طبق نظر فرایزر مستطیل­شدگی مرگ‌ومیر در حال شکل­گیری است و هنوز امکان زیادی برای بهبود کاهش مرگ‌ومیر در سنین 50 تا70 سالگی وجود دارد. در سال 1395 پنج علل اصلی مرگ (بیماری­های قلبی­عروقی، سرطان­ها، حوادث، بیماری­های دستگاه تنفسی و عفونی و انگلی) بیش از 71 درصد آمار فوت را به خود اختصاص دادند. با حذف آنها، به امیدزندگی مردان 6/9 و زنان 8/10 سال افزوده می­شود. بیماری­های قلبی عروقی و سرطان­ها در سنین سالمندی و بزرگسالی علل مهم مرگ هستند. مرگ به دلیل حوادث در همه سنین بویژه در مردان جوان ملاحظه می­شود. ایران هنوز پتانسیل زیادی برای کاهش مرگ‌ومیر در همه سنین را دارد. بنابراین پس از شناخت گلوگاه­ها می­توان با برنامه­ریزی­های مناسب، امیدزندگی را افزایش داده و سرعت کاهش رشد جمعیت را نیز کندتر نمود.