صاحب خانه شدن در ایران: تحلیلی بر رابطه ویژگی های سرپرست خانوار و مالکیت مسکن
نویسندگان
1 استادیار جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جمعیت شناسی، دانشگاه یزد
doi
چکیده
مسکن و سرپناه از جمله نیازهای اولیه هر خانوار شمرده میشود و شکلگیری و افزایش تعداد خانوارها در جمعیت، به معنای تقاضای بیشتر برای واحدهای مسکونی است. با هستهای شدن خانواده و عمومیت یافتن الگوی سکونت نومکان، داشتن خانه و مسکن مستقل، جزء اولویتها و اهداف مهم در چرخه زندگی افراد و خانوارهاست که معمولا به تناسب شرایط و ویژگیها خود مایلند خانهای مخصوص خود داشته باشند. مقاله حاضر، چگونگی ارتباط ویژگیهای سرپرستان خانوار با احتمال مالکیت مسکن در ایران را مورد تحلیل قرار میدهد. برای این منظور، دادههای سطح فردی سرشماری 1390 کشور مورد استفاده قرار گرفته و با استفاده از تحلیلهای دومتغیره و چندمتغیره، احتمالات مربوط به نحوه تصدیگری مسکن برحسب تفاوت در مشخصههای اقتصادی، اجتماعی و جمعیتی سرپرستان خانوارها برآورد گردیده است. یافتهها نشان میدهد که وضعیت مالکیت واحدهای مسکونی برحسب ویژگیهای سرپرستان خانوار، نظیر جنسیت، محل سکونت و تولد، بعد خانوار، وضع زناشویی، اشتغال، تحصیلات و سن تفاوت دارد و 29 درصد از تغییرات نسبت احتمالات مالکیت مسکن را تبیین میکنند. بررسیهای بیشتر در خصوص جایگاه مسکن در اولویتهای سبد هزینه خانوار، فشار هزینههای مسکن بر اقتصاد خانوارها، و حتی ارتباط موضوع مسکن با تصمیمهای جمعیتی زوجین و خانوادهها در خصوص ازدواج و تشکیل خانواده جوانان، تصمیم به داشتن فرزند و تعداد فرزندان و نظایر آن در تحقیقات آتی ضرورت دارد.