سالمندی و تامین مالی نظام بازنشستگی در ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه اقتصاد، دانشگاه الزهرا
2 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشگاه الزهرا
doi
چکیده
سیاست گذاریهای کنترل جمعیتی دهه ۱۳۷۰ در ایران موجب افزایش جمعیت سالمند در دهههای آنی خواهد شد. این پدیده اثرات اقتصادی و چالشهای مالی قابل توجهی درپی خواهد داشت» بطوریکه خانوارها امکان تامین مالی حمایت لازم دوران سالمندی را نخواهند داشت. لذا این مسئله ضرورت نیاز به حمایت دوران سالمندی توسط دولت به جهت ایجاد رفاه اجتماعی بالاتر و جلوگیری از فقر سالمندان را نمایان میسازد. مقاله حاضر با استفاده از مدل نسلهای همپوش اوثرباخ-کوتلیکوف مجموعهای از روندهای اقتصادی ناشی از سالمندی جمعیت در یک دوره ۳۰۰ ساله بر اساس بودجه متوازن تامین اجتماعی شبیه سازی شدهاست. نیروی محرکه مدل انتقال جمعیتی است که برونزا درنظر گرفته میشود و بر اساس پیش بینیهای سناریوی میانی سازمان ملل نرخ رشد جمعیت تا سال ۲۰۴۰ از ۱۸۲ درصد به صفر کاهش میپاید. یافتههای تحقیق نشان میدهد کاهش در نرخ رشد جمعیت به منزله کاهش در عرضه نیروی کار بوده که موجب افزایش نسبت سرمایه به نیروی کار و منجر به کاهش هزینه استفاده از سرمایه کاهش نرخ بهره و افزایش نرخ دستمزد میگردد. با کاهش نرخ رشد جمعیت, افراد مجبور به پرداخت حق بیمه تامین اجتماعی بالاتر و نسل جوان بار مالیاتی بیشتری را متحمل میشوند. بنابراین تغییرات جمعیتی» اولویتهای رفاهی را تهدید کرده و موجب ایجاد نابرابری بین نسلی میشود.