روند تغییرات شاخص های ازدواج در منتخبی از کشورهای آسیا و اقیانوسیه، با تاکید بر ایران، طی چهار دهه گذشته (2010 - 1970)
نویسندگان
1 استادیار مطالعات جمعیتی و بهداشت باروری، موسسه مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه
2 دانشیار موسسه مطالعات و پژوهشهای جمعیتی آسیا و اقیانوسیه
3 کارشناس ارشد جمعیت شناسی، موسسه مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه
doi
چکیده
هدف این بررسی، مطالعه روند تغییرات شاخصهای ازدواج در منتخبی از کشورهای آسیا و اقیانوسیه با تأکید بر ایران طی چهار دهه گذشته (2010-1970) میباشد. بر اساس برخی معیارها، تعداد 10 کشور از منطقه آسیا و اقیانوسیه، که شامل ایران نیز میگردند، انتخاب و از اطلاعات شاخصهای ازدواج آنها در بخش جمعیت سازمان ملل متحد در سال 2009 میلادی استفاده شده است. نتایج نشان میدهد در کل، سه الگو در منطقه وجود دارد: مشخصه الگوی اول، تغییرات سریع، شتابزده و افزایشی چشمگیر در سن ازدواج و تجرد قطعی است (مانند استرالیا و ژاپن). مشخصه الگوی دوم، روند افزایشی و گاه کاهشی در میانگین سن ازدواج و شروع تغییرات افزایشی تجرد قطعی است (مانند ایران، تایلند، مالزی، آذربایجان و نیوزلند). مشخصه الگوی سوم، شیب بسیار ملایم افزایش سن ازدواج و تجرد قطعی بسیار پایین میباشد (مانند چین، هند و تاجیکستان). تنوع عوامل توسعهای، ارزشی، فرهنگی و قومی مربوط به ازدواج در کشورهای فوق، تفاوتهای فوق را میتواند توجیه کند. لذا اهمیت مطالعة نقش عوامل توسعهای، فرهنگی، ارزشی و اجتماعی مؤثر بر سن ازدواج در کشورهای مختلف بیش از پیش مشخص میگردد.