زمینه های کم فرزندآوری در استان کردستان: مطالعه موردی شهر سقز

نویسندگان

1 دانشیار گروه جمعیت‌شناسی دانشگاه تهران

2 استادیار گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا همدان

3 دانشجوی دکتری جمعیت شناسی، دانشگاه تهران

doi
چکیده

بنیان این پژوهش نتایج مطالعاتی است که در مورد انتقال باروری در ایران انجام شده مبنی بر این‏که انتقال باروری در ایران اتفاق افتاده و این جامعه در حال حاضر در مرحله‏ی پایانی آن قرار دارد و در حال تجربه‏ی باروری در سطح جایگزین و زیر آن است. این پژوهش پدیده‏ی کم فرزندآوری را در یکی از مناطقی که بیش از یک دهه است آن را تجربه می‏کند، مطالعه می‏نماید و با رویکردی کیفی در صدد فهم نظام معنایی موجود در شهر سقز در استان کردستان پیرامون پدیده‏ی کم‏فرزندآوری است. رویکرد پارادایمیک این مطالعه رویکرد برساختگرایی تفسیری و  روش‏شناسی متناظر با آن کیفی است که روش نظریه‏ی زمینه‏ای برای گردآوری، تحلیل و تفسیر داده‏ها مورد استفاده قرار گرفته است. یافته‏های این پژوهش نشان داده است که کم‏فرزندآوری در این جامعه‏ به عنوان یک کنش اجتماعی معنادار از رواج و شیوع گسترده‏ای برخوردار است و در قالب نوعی گفتمان بر نظام معنایی و کنشی افراد و خانواده‏ها حاکم است. برآیند کلیه‏ی مفاهیم و مقولات بدست آمده از این مطالعه یک مقوله‏ی هسته‏ی دو وجهی به نام کم‏فرزندی به مثابه قاعده‏مندسازی/ ارتقاء سوژه است که بازنمای وضعیت حاکم بر این جامعه در حیطه‏ی فرزندآوری است.