زمینه های کم فرزندآوری در استان کردستان: مطالعه موردی شهر سقز
نویسندگان
1 دانشیار گروه جمعیتشناسی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا همدان
3 دانشجوی دکتری جمعیت شناسی، دانشگاه تهران
doi
چکیده
بنیان این پژوهش نتایج مطالعاتی است که در مورد انتقال باروری در ایران انجام شده مبنی بر اینکه انتقال باروری در ایران اتفاق افتاده و این جامعه در حال حاضر در مرحلهی پایانی آن قرار دارد و در حال تجربهی باروری در سطح جایگزین و زیر آن است. این پژوهش پدیدهی کم فرزندآوری را در یکی از مناطقی که بیش از یک دهه است آن را تجربه میکند، مطالعه مینماید و با رویکردی کیفی در صدد فهم نظام معنایی موجود در شهر سقز در استان کردستان پیرامون پدیدهی کمفرزندآوری است. رویکرد پارادایمیک این مطالعه رویکرد برساختگرایی تفسیری و روششناسی متناظر با آن کیفی است که روش نظریهی زمینهای برای گردآوری، تحلیل و تفسیر دادهها مورد استفاده قرار گرفته است. یافتههای این پژوهش نشان داده است که کمفرزندآوری در این جامعه به عنوان یک کنش اجتماعی معنادار از رواج و شیوع گستردهای برخوردار است و در قالب نوعی گفتمان بر نظام معنایی و کنشی افراد و خانوادهها حاکم است. برآیند کلیهی مفاهیم و مقولات بدست آمده از این مطالعه یک مقولهی هستهی دو وجهی به نام کمفرزندی به مثابه قاعدهمندسازی/ ارتقاء سوژه است که بازنمای وضعیت حاکم بر این جامعه در حیطهی فرزندآوری است.