نگاهی کلان به مهاجرت و توزیع جمعیت در ایران از سال 1355 تا 1375

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه شیراز

doi
چکیده

در این مقاله تلاش ما برآن است تا با توجه به نظریه‌ای که نگارنده در سال 1365 در مورد پدیدهء مهاجرت طرح کرده است،به بررسی این مهم در دو دههء 1355 تا 1365 و 1365 تا 1375 کشور بپردازیم.برای به کارگیری این نظریه،در این تحقیق،تمرکزگرایی در روابط اجتماعی،برآیند عوامل داخلی و جنگ،ناامنی مرزها و تحمیلات اقتصادی خارجی را به‌ عنوان برآیند نیروهای خارجی در دورهء مورد تحقیق در نظر گرفته‌ایم.کار تحلیل را با دو روش‌ کیفی و کمی پی‌گرفتیم.نتایج به دست آمده از به کارگیری هر دو روش یکدیگر را تأیید کردند. براساس نظریهء تحقیق تمرکزگرایی در روابط اجتماعی از طریق تکنولوژی ملهم از آن روابط، موجب توزیع متمرکز امکانات در مرکزیت این روابط شده است و جمعیت برای دستیابی به‌ این امکانات به سوی قطب‌های مذکور روانه می‌شود.ناامنی‌های مرزی و فشار اقتصادی از خارج در نقاط خاصی براین جریان اثر گذاشته است.آمار و ارقام به کار گرفته شده مربوط به‌ دهه‌های 1355 تا 1365 و 1365 تا 1375 نشان داد که حرکت‌های جمعیتی در ایران با توجه‌ به ملاحظاتی چند،از قاعدهء فوق پیروی می‌کند.