بررسی میزان اثرگذاری ویژگی‌های مسکن بر تمایل به فرزندآوری در خانوارهای ایرانی

نویسندگان

1 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه اقتصاد دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری گروه اقتصاد دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.48308/jem.2024.236262.1932
چکیده

پنجره جمعیتی در ایران از سال 1385 آغاز شده است و پیش بینی می‌شود تا حدود سال 1430 ادامه پیدا کند. لذا اهمیت توجه به جوانی جمعیت و طولانی کردن این پنجره جمعیتی با به کارگیری قوانین و دستورالعمل‌های مختلف ضرورت پیدا می‌کند. در این مقاله، ارتباط بین ویژگی‌های مسکن و فرزندآوری در ایران به وسیله الگوی لاجیت ترتیبی و با استفاده از آمار هزینه و درآمد خانوار سال 1401 بررسی شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که عواملی همچون افزایش مساحت، غیر آپارتمانی بودن، کیفیت و مسکن ملکی با افزایش احتمال فرزندآوری خانوارها رابطه مثبت و معناداری دارد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مسکن یکی از عوامل مهمی است که می‌تواند بر فرزندآوری تأثیر بگذارد. سیاستگذاران می‌توانند با تخصیص تسهیلات مناسب یا معافیت‌های مالیاتی برای ساخت و ساز مسکن‌های بزرگ‌تر و غیر آپارتمانی، روی تمایل فرزندآوری خانوارها اثر مثبتی داشته باشند. یکی دیگر از یافته‌های این پژوهش تمایل خانوارهای دارای درآمد سرانه بالاتر و تحصیلات بالاتر سرپرست خانوار به داشتن فرزند کمتر است.