فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: اضطراب و ترس از صمیمیت یکی از چالش های عمده در روابط عاطفی، به ویژه برای زنان دارای دلبستگی ناایمن، است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبک های اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن بود. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون ـ پس آزمون با یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره شهر بوشهر در سال 1404 به تعداد 360 نفر بود. تعداد نمونه پژوهش سی نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی و براساس قرعه کشی در دو گروه آزمایش (پانزده نفر) و گروه کنترل (پانزده نفر)، با لحاظ ملاک های ورود به پژوهش، قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت جلسه 120 دقیقه ای بسته آموزشی طرحواره درمانی یانگ و همکاران را دریافت کردند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخله ای شرکت نکردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله پرسش نامه های صمیمیت زناشویی تامپسون و والکر، پرسش نامه امنیت روانی ـ هیجانی مازلو و پرسش نامه سبک های دلبستگی بزرگ سالان سیمپسون را تکمیل کردند. داده ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون معناداری بالینی با نرم افزار SPSS-26 تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: در مرحله پس‏آزمون و همچنین در مرحله پیگیری، بین آزمودنی هایی که تحت مداخله طرحواره درمانی قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معنی‏داری وجود داشت (05/0 P ≤ ). میزان تأثیر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبک های مقابله ای اجتناب به ترتیب 35/0 و 33/0 و 40/0 بود. نتیجه گیری: مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبک های اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن تأثیرگذار است.