فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: مطالعات گسترده انسانی و حیوانی، نقش التهاب در شروع یا پیشرفت بیماری پارکینسون را آشکار کرده اند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثر دو نوع تمرین هوازی بر بیان ژن TLR4 و NLRP3 در بافت مخچه موش های صحرایی مدل پارکینسونی بود. روش کار: در این پژوهش تجربی، 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در چهار گروه کنترل، پارکینسون، پارکینسون+تمرین تداومی و پارکینسون+تمرین تناوبی توزیع شدند. پارکینسون با تزریق دو میلی گرم بر کیلوگرم روتنون به حیوانات القا گردید. تمرین تداومی شامل 15 تا 40 دقیقه و تناوبی به صورت دو تا شش نوبت دویدن روی نوارگردان با سرعت 10 تا 20 متر در دقیقه به مدت شش هفته بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، حیوانات قربانی شده و با استفاده از تکنیک Real Time - PCR بیان ژن TLR4 و NLRP3 در بافت مخچه اندازه گیری شد. یافته ها: میزان بیان TLR4 و NLRP3 بافت مخچه گروه کنترل نسبت به سایر گروه ها، به طور معناداری کاهش یافت (همه؛ 0001/0= P ). همچنین، میزان بیان TLR4 و NLRP3 در گروه پارکینسون نسبت به گروه های پارکینسون+تمرین تداومی و پارکینسون+تمرین تناوبی کاهش معناداری را نشان داد (هر دو؛ 0001/0= P ). هرچند، بین دو گروه پارکینسون+تمرین تداومی و پارکینسون+تمرین تناوبی در میزان بیان TLR4 و NLRP3 تفاوت معناداری وجود نداشت (به ترتیب؛ 309/0= P و 103/0= P ). نتیجه گیری: هر دو نوع تمرین هوازی تداومی و تناوبی به طور مشابهی در کاهش TLR4 و NLRP3 بافت مخچه موش های صحرایی مدل پارکینسونی مؤثر بود. بنابراین، تمرین هوازی از راه اعمال آثار ضدالتهابی می تواند به کاهش آسیب عصبی در بیماران پارکینسونی کمک نماید.