مقایسه اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون
نویسندگان
doi
10.32592/nkums.17.2.104چکیده
مقدمه: این پژوهش با هدف تعیین تفاوت اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون انجام شد. روش کار: این پژوهش ازنظر هدف کاربردی، و ازنظر روش مطالعه ای نیمه آزمایشی از نوع طرح یک عاملی با دو سطح و سه گروه بود که به روش تحقیق آمیخته (میکس متد) بررسی شد. جامعه آماری پژوهش، بیماران مبتلابه پارکینسون در شهر شیراز بودند و حجم نمونه موردمطالعه براساس جدول تعیین حجم نمونه در مطالعات آزمایشی کوهن، برای هر گروه، 18 آزمودنی و درمجموع تعداد 54 آزمودنی به شیوه هدفمند برای سه گروه در نظر گرفته شد. ابزارهایی که متخصص بالینی طرح پژوهشی به منظور ارزیابی و تشخیص اختلالات و برای انتخاب نمونه ها استفاده کرد، عبارت بودند از: مقیاس یک پارچه رتبه بندی بیماری پارکینسون ، MMSE (برای تشخیص دمانس) و مقیاس کیفیت زندگی 39سؤالی بیماری پارکینسون. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری استفاده شد. داده ها در نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه 26 وارد شدند . یافته ها: یافته های پژوهش تأییدکننده اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون بود (05/0 P < ). نتیجه گیری: با عنایت به یافته های پژوهش، به منظور افزایش سطح کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون باید به مداخلات درمان بهشیاری و بازتوان بخشی شناختی توجه بیشتری شود.