بررسی ارتباط بین رفتارهای فرزندآوری و شادمانی در ماماهای شاغل در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهر اصفهان در سال 1401

نویسندگان
doi
10.32592/nkums.16.4.107
چکیده

مقدمه: تمایلات باروری، تعداد و فاصله فرزندآوری زنان شاغل تحت تاثیر وضعیت شغلی، کیفیت زندگی و شادمانی این زنان کاهش یافته است. از طرف دیگر، باروری شاغلان حرفه مامایی که ارائه دهندگان خدمات سلامت باروری و فرزندآوری هستند، می تواند الگویی برای سایر زنان باشد؛ بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین رفتارهای فرزندآوری و شادمانی در ماماهای شاغل در سال 1401انجام شد. روش کار: مطالعه توصیفی - تحلیلی حاضر درباره 110 مامای متاهل شاغل در بیمارستان های دولتی شهر اصفهان به روش نمونه گیری چندمرحله ای [خوشه ای - در دسترس] انجام شد. اطلاعات با استفاده از پرسش نامه اطلاعات فردی - شغلی، رفتار فرزندآوری و شادمانی آکسفورد جمع آوری شد. روایی محتوا و صوری و پایایی پرسش نامه رفتار فرزندآوری [89/0 = r ] تایید شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 22 و آزمون های آماری توصیفی و استنباطی [ضریب همبستگی پیرسون] تجزیه و تحلیل شدند. سطح معناداری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها : نتایج نشان داد میانگین سنی ماماها 34 سال بوده است و تعداد فرزند مطلوب آن ها ۸/۱ و تعداد فرزند فعلی ۶/۱ فرزند بوده است. میانگین نمره شادمانی شرکت کنندگان 90/51 بوده است [سطح پایین] که از این بین 8/81 درصد از ماماها نمره شادمانی پایینی داشته اند و بین نمره شادمانی و تعداد فرزند همبستگی معنا دار و معکوس مشاهده شد [43/0 = P ، 2/1 r = ]. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که تعداد فرزندان ماماها با سطح شادمانی آنان رابطه معکوس دارد، به طوری که با افزایش تعداد فرزند، شادمانی ماماها کاهش می یابد، به نظر می رسد ماماهای شاغل در بیمارستان های دولتی، وضعیت مناسبی ندارند و مدیران باید نظارت و برنامه ریزی برای بهبود شرایط داشته باشند.