بازنمایی سوگیری جنسیتی در سینمای اجتماعی ایران؛ تحلیلی چندوجهی از فیلمهای دهه ۶۰ تا ۹۰
نویسندگان
1 گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی تهران، ایران
2 گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.30465/ls.2026.52985.2219چکیده
پژوهش حاضر با رویکردی چندوجهی بهبررسی بازنمایی سوگیری جنسیتی در بیست فیلم شاخص سینمای اجتماعی ایران طی چهار دهه ۱۳۶۰ تا ۱۳۹۰ پرداخته است. با اتکا به تحلیل گفتمانانتقادیفرکلاف در سطح زبانی و دستور طراحی دیداری کرس و ونلیوون در سطح تصویری، ۲۰۰ سکانس گفتوگومحور میان شخصیتهای زن و مرد ارزیابی شدند. نتایج نشان میدهد در دهه ۱۳۶۰ الگوی مردمحوری آشکار و سلطه کامل بر زبان و تصویر دیده میشود؛ در دهه ۱۳۷۰ زنان بیشتر در تصویر حضور دارند اما کنشگری زبانیشان همچنان محدود باقی مانده است؛ دهه ۱۳۸۰ به تعادل نسبی و نقشآفرینی متنوعتر زنان منجر شد و در دهه ۱۳۹۰ هرچند زنان حضور پررنگی در تصویر دارند اما کنشگری زبانی آنان کاهش یافته و روایتهای زبانی همچنان مردمحور باقی مانده است. این روند نشان میدهد که سینمای اجتماعی ایران همزمان بازتابدهنده و بازتولیدکننده تحولات اجتماعی–فرهنگی هر دهه است و سازوکارهای آشکار و پنهان سلطه مردانه را در اشکال متغیر بازنمایی میکند.