آلودگی مواد غذایی به باکتری لیستریا مونوسیتوژنز در ایران (1402-1390)

نویسندگان
doi
10.32592/nkums.16.2.10
چکیده

مقدمه: میزان مرگ ومیر در اثر عفونت لیستریایی بالاست و تا 30 درصد نیز گزارش شده است. هدف از مطالعه حاضر جمع بندی اطلاعات منتشرشده در خصوص منابع غذایی آلوده به لیستریا مونوسیتوژنز و ارائه راهکارهای مناسب به منظور کنترل این پاتوژن در مراکز عرضه، کشتارگاه ها و مراکز فراوری است. روش کار: در تحقیق حاضر، شیوع لیستریا مونوسیتوژنز در مواد غذایی مختلف (فراورده های شیلاتی و آبزیان، گوشت قرمز، طیور و لبنیات) از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ بررسی و ارائه شد. مجموعاً 61 تحقیق قابل قبول در مطالعه حاضر دخیل شد. پس از انتخاب منابع علمی دارای کیفیت، نتایج کلیدی آن ها شامل میزان شیوع لیستریا مونوسیتوژنز ، نحوه کشت، نوع نمونه و محل نمونه برداری استخراج شد. یافته ها: لیستریا مونوسیتوژنز در انواع محصولات گوشتی و لبنی شیوع دارد. مصرف غذاهای خام و نیم‏پخته آلوده به مدفوع حیوانی و انسانی و تماس مستقیم با مدفوع می تواند باعث ایجاد عفونت لیستریایی در انسان شود . لیستریا مونوسیتوژنز به آنتی بیوتیک های آموکسی سیلین، آمپی سیلین، پنی سیلین و جنتامایسین حساس است و می توان از این آنتی بیوتیک ها برای درمان استفاده کرد. نتیجه گیری: در مطالعات انجام شده، به میزان کمتری به اهمیت مراکز سنتی عرضه مواد غذایی پرداخته شده است. لذا، می‏بایست ارگان‏های نظارتی استانداردهای مناسبی برای کنترل این پاتوژن تدوین و اعمال کنند. پایش منظم و دوره ای مواد غذایی و ارائه آموزش های لازم به مردم در خصوص نحوه پیشگیری از مسمومیت های غذایی می تواند نقش مؤثری در کاهش لیستریوزیس داشته باشد.